Galatasaray ile birlikte beni benden alan, uğruna ters totemler yaptığım, formalarını biriktirdiğim, kazandığında mutlu olduğum, kaybettiğinde hüzne boğulduğum takımım İnter, neredeyse yarım asır sonra Şampiyonlar Ligi finalini oynamaya hak kazandı. Giuseppe Meazza'daki 3-1'lik zaferin ardından yaptığı en iyi şey olan savunma elbette ön planda olacaktı Camp Nou'da. Motta'nın erken gördüğü kırmızı karta rağmen oyun disiplininden kopmayan, Eto'o'nun ara ara sol bek olarak bile oynayabildiği inanmışlar topluluğu vardı sahada uzaylılara karşı (!)
Mourinho'nun oynattığı futbola anti-futbol diyenlere anlam vermek mümkün değil. Kardeşim hani uzaylıydınız ? Yapın işte bir güzellik... Kurulmuş saat gibi işleyen savunma anlayışında Motta'yı saymazsak Barcelona ataklarında Cambiasso ve Zanetti'nin 90 dakika boyunca püskürtücü görevi ile birbirleri ile aynı hizada mücadele etmesi, İnter savunmasının ip gibi büyük bir konsantre ile aynı hizada ve tempoda kalabilmesi, Barcelona'yı kanat akınları yapmaya zorlarken dahi Messi'yi kontrol altında tutabilmesi anti-futbolsa yaşasın anti-futbol ...
Maçtan önce İnter'in kaldığı oteli abluka altına alarak kapılara vurup kaçan, odalara sigara ve süt paketi atan Barcelonalılar, galibiyet sevinci yaşamak isteyen Jose Mourinho'yu önce Valdes ile engellemek istediler ama başaramadılar. Son çare ise Camp Nou'nun sulama sistemini harekete geçirmek oldu. Onların dünyasında coşkuya tepki böyle veriliyor demekki...
Dünyanın bir numarası olduğunu bir kez daha kanıtlayan, bu eşleşmeden önce kesinlikle favori görülmeyen, rakibinin kendisinden kat kat daha çok pas yapmasına rağmen final inadından vazgeçmeyen, Giuseppe Meazza'da bu sezon Barcelona'yı ilk kez iki farklı mağlup eden, kimine göre muhteşem kimine göre antipatik olan Jose Mourinho'ya kucak dolusu sevgiler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder